Zjeść, czy nie zjeść…? Samokontrola u małych dzieci

Zjeść, czy nie zjeść…? Samokontrola u małych dzieci

Dwuletnia Stefania nie zamierza przebrać się w uroczą, różową piżamkę w groszki, z cukierkową naszywką z przodu. Stanowczo woła: nie moje! I ucieka w najdalszy kąt sali. Krzyczy, płacze, tupie nogami. Wychowawczyni próbuje podejść bliżej dziewczynki. Stefania wyciąga rączki tak,

To moje! – jak wspierać umiejętność dzielenia się?

To moje! – jak wspierać umiejętność dzielenia się?

Ania siedzi w piaskownicy. Kopie dołek żółtą łopatką. Nagle widzi, że Kacper usypuje górę piasku, używając zielonej łopatki. Ania wstaje, podchodzi do kolegi i próbuje wyrwać mu jego łopatkę. Chłopczyk protestuje. Wychowawczyni próbuje załagodzić sytuację, ale Ania jest ogarnięta tak

Laurki, kwiatki, czekoladki – refleksyjnie o Dniu Matki

Laurki, kwiatki, czekoladki – refleksyjnie o Dniu Matki

Helenka podczas zajęć plastycznych rysuje na zaproszeniu dwie mamy. Dzieci z ciekawością oglądają jej pracę i dopytują, dlaczego ma aż dwie mamy. Dziewczynka wyjaśnia, że jedna mama to jej mama, a druga mama to nowa żona taty, ale jest miła

Super, świetnie, brawo!!!! Po co to mówisz?

Super, świetnie, brawo!!!! Po co to mówisz?

W grupie dwulatków dzieci malują za pomocą małych gąbek. Wychowawca siedzący przy jednym ze stolików z trojgiem dzieci zachęca je (a przynajmniej tak mu się wydaje) do pracy mówiąc: Świetnie! Brawo! Super wam idzie! I teraz pojawia się wątpliwość co

10 wskazówek jak wspierać rozwój mowy najmłodszych dzieci

10 wskazówek jak wspierać rozwój mowy najmłodszych dzieci

Częste rozmowy dorosłych z najmłodszymi dziećmi są kluczowe dla ich rozwoju językowego (1). Dlatego też jakość codziennych doświadczeń dzieci w żłobku w dużej mierze uzależniona jest od kompetencji wychowawców do nawiązywania wartościowych interakcji z podopiecznymi, którym towarzyszy werbalna komunikacja.

Anatomia dziecięcej złości

Anatomia dziecięcej złości

Kasia nie chce usiąść do stołu w porze obiadu. Najpierw głośno krzyczy: Nie, nie! Oddala się od grupy. Wychowawczyni próbuje zachęcić ją do powrotu. Kasia krzyczy coraz głośniej, w końcu popycha krzesło i rzuca się na podłogę, kopie nogami i