Pozwól dziecku wybrać

Pozwól dziecku wybrać

“Chcesz kanapkę z serem czy z szyneczką?” pyta wychowawczyni Zuzię lat 2 podsuwając bliżej talerz z kanapkami podczas śniadania. I nieważne jest, którą z kanapek Zuzia wybierze. Ważne, że pani dała jej wybór.

10 wskazówek jak wspierać rozwój mowy najmłodszych dzieci

10 wskazówek jak wspierać rozwój mowy najmłodszych dzieci

Częste rozmowy dorosłych z najmłodszymi dziećmi są kluczowe dla ich rozwoju językowego (1). Dlatego też jakość codziennych doświadczeń dzieci w żłobku w dużej mierze uzależniona jest od kompetencji wychowawców do nawiązywania wartościowych interakcji z podopiecznymi, którym towarzyszy werbalna komunikacja.

Strachy i straszki – gdy maluch się boi

Strachy i straszki – gdy maluch się boi

Potwory pod łóżkiem. Pies sąsiada. Spłukiwanie toalety.  Obawy maluchów – liczne i różnorodne – są produktem rozwijającej się wyobraźni dziecka i jego zdolności do przewidywania. Mogą one tworzyć się na bazie rzeczywistego zdarzenia, które wystraszyło dziecko, albo też być wynikiem czegoś, co przytłoczyło jego zmysły:

Pomysły na świąteczne prace z dziećmi w wieku żłobkowym

Pomysły na świąteczne prace z dziećmi w wieku żłobkowym

To już grudzień, więc pora na wspólne świąteczne zabawy, które zapewnią dzieciom nowe doświadczenia, a dla niektórych spośród nich będą stanowiły pierwsze wspomnienia :). Przygotowałam dla Was trzy propozycje zajęć nawiązujących do zimy i świąt, które sprawdzą się z dwu-,

Małe dzieci śmieją się w głos – o poczuciu humoru dwulatków

Małe dzieci śmieją się w głos – o poczuciu humoru dwulatków

Karol chodzi po trawie w parku. Nagle widzi kupę psa. Śmiech! Ha ha, kupa kupa błeee. Potem przez dobrą minutę prawie ryczy ze śmiechu pokazując palcem na kupę. Irenka bawi się z tatą. Tata zakłada na głowę skarpetkę. Śmiech. Jeszcze,

Mądre, ale milczące – specyficzne zaburzenie rozwoju mowy (SLI) u małych dzieci

Mądre, ale milczące – specyficzne zaburzenie rozwoju mowy (SLI) u małych dzieci

Antoś ma 2,5 roku. Nie bawi się z dziećmi w żłobku, bo nie umie powiedzieć, o co mu chodzi. Bardzo szybko denerwuje się, bije dzieci, wybucha płaczem… Z kolei wszystko rozumie, wspaniale rysuje i układa puzzle.

Anatomia dziecięcej złości

Anatomia dziecięcej złości

Kasia nie chce usiąść do stołu w porze obiadu. Najpierw głośno krzyczy: Nie, nie! Oddala się od grupy. Wychowawczyni próbuje zachęcić ją do powrotu. Kasia krzyczy coraz głośniej, w końcu popycha krzesło i rzuca się na podłogę, kopie nogami i